Możecie sobie poszukać odpowiedzi na stronie:
http://www.prawodlakibicow.pl/Start.aspx
A tu macie o nagrywaniu:
Uprzejmie prosimy o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego wniosku o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP przepisów § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 i 2 Zarządzenia Nr 982 KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI z dnia 21 września 2007 r. w sprawie zasad organizacji i trybu wykonywania przez Policję zadań związanych z rozpoznaniem, zapobieganiem, zwalczaniem przestępstw i wykroczeń popełnianych w związku z imprezami sportowymi oraz gromadzenia i przetwarzania informacji dotyczących bezpieczeństwa masowych imprez sportowych wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o Policji.
Od dłuższego czasu spotykamy się z praktyką nagrywania przez Policję obrazu i dźwięku z udziałem kibiców udających się na mecze. Następuje to zarówno w trakcie tzw. wyjazdów (przykład Górnika Zabrze, jadącego na mecz do Jagielloni Białystok w ostatni weekend, mecze Pogoni Szczecin), jak i meczów u siebie (nagrywanie kibiców Legii przed meczami z SV Ried u siebie).
Praktyka nagrywania kibiców podczas meczów u siebie jest całkowicie bezprawna i tu prosimy o podjęcie działań mających na celu ochronę naszego wizerunku, prawa do prywatności i tajemnicy komunikowania się.
Po drugie zaś, wnosimy o wywiedzenie wniosku do TK ws. niezgodności nagrywania kibiców w trakcie meczów wyjazdowych, gdyż zarządzenie które to reguluje budzi zasadnicze wątpliwości z punktu widzenia ochrony podstawowych naszych praw obywatelskich.
Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 Ustawy o Policji, który stanowi, iż Komendant Główny Policji określa metody i formy wykonywania zadań przez poszczególne służby policyjne, w zakresie nieobjętym innymi przepisami wydanymi na podstawie ustawy, zostało wydane Zarządzenie Nr 982 KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI z dnia 21 września 2007 r. w sprawie zasad organizacji i trybu wykonywania przez Policję zadań związanych z rozpoznaniem, zapobieganiem, zwalczaniem przestępstw i wykroczeń popełnianych w związku z imprezami sportowymi oraz gromadzenia i przetwarzania informacji dotyczących bezpieczeństwa masowych imprez sportowych
i w Załączniku nr 1 do tego ZARZĄDZENIA czytamy, iż:
§ 6. 1. W przypadkach gdy ustalono, że w grupie publiczności sportowej udającej się na mecz wyjazdowy mogą znajdować się pseudokibice, pobyt tej publiczności w miejscowości, w której odbywa się masowa impreza sportowa, jest monitorowany przez zespół monitorujący z jednostki organizacyjnej Policji właściwej dla drużyny przyjezdnej
§ 7. 1. Czynności zespołu monitorującego poprzedzające imprezę sportową:
Wśród nich można znaleźć m.in. „uzyskanie informacji o wynajętych środkach publicznego transportu zbiorowego, osobach wynajmujących, liczbie osób przewożonych, czasie i miejscu wyjazdu, trasach przejazdu, ewentualnych danych osoby realizującej zamówienie (kierowcy) oraz numer jej telefonu komórkowego”
2. Czynności zespołu monitorującego w trakcie imprezy sportowej:
1) obserwacja i utrwalanie zachowań kibiców przy użyciu środków technicznych rejestrujących obraz i dźwięk;
3. Czynności zespołu monitorującego po zakończeniu imprezy sportowej:
1) obserwacja i utrwalanie zachowań kibiców przy użyciu środków technicznych rejestrujących obraz i dźwięk
Możliwość nagrywania obrazu i dźwięku dotyczy zatem wyłącznie meczów wyjazdowych. Nie ma żadnej podstawy prawnej, aby w meczach na własnym boisku dokonywać tego rodzaju czynności przed barem, czy restauracją, w której spotykają się na kolację, na kawę, czy na piwo kibice miejscowej drużyny.
Co więcej przepisy tego zarządzenia są niezgodne z Konstytucją RP. Po pierwsze, brak w nim określenia czasu, na jaki mogą być przechowywane utrwalone materiały filmowe, brak procedury ich niszczenia, brak jakiegokolwiek nadzoru, czy to prokuratora, czy sądu nad tym nagrywaniem.
Co więcej, doszło tu do przekroczenia kompetencji ustawowej przez Komendanta Głównego Policji. Norma upoważniająca go do wydania tego zarządzenia, tj. art. 7 ust. 1 ustawy o Policji jest bardzo lakoniczna i absolutnie Ustawodawca nie stworzył w nim tak szerokich ram dla ingerencji w konstytucyjnie chronione prawa jak prywatność (art. 47 Konstytucji), wolność komunikowania się (art. 49 Konstytucji) i zasada autonomii informacyjnej (art. 51 ust. 2 Konstytucji), jak dokonał tego na własną rękę Komendant Główny Policji
Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw i wolności mogą być ustanawiane "tylko w ustawie". Jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 30 października 2001 r.: "Oznacza to nie tylko konieczność wskazania w akcie normatywnym tej rangi zakresu, w jakim konstytucyjne wolności lub prawa doznają ograniczenia. Z tych samych względów, dla których niedopuszczalne jest odsyłanie w tej materii do aktów wykonawczych, jako naruszenie wymagań konstytucyjnych oceniać należy tak niejasne i nieprecyzyjne formułowanie przepisu, które powoduje niepewność jego adresatów co do ich praw i obowiązków. Powoduje to bowiem stworzenie nazbyt szerokich ram dla organów stosujących ten przepis, które w istocie muszą zastępować prawodawcę w zakresie tych zagadnień, które uregulował on w sposób niejasny i nieprecyzyjny. Ustawodawca nie może poprzez niejasne formułowanie tekstu przepisów pozostawiać organom mającym je stosować nadmiernej swobody przy ustalaniu w praktyce zakresu podmiotowego i przedmiotowego ograniczeń konstytucyjnych wolności i praw jednostki. Założenie to można określić ogólnie jako zasadę określoności ustawowej ingerencji w sferę konstytucyjnych wolności i praw jednostki. Kierując się tą zasadą Trybunał Konstytucyjny reprezentuje stanowisko, iż przekroczenie pewnego poziomu niejasności przepisów prawnych stanowić może samoistną przesłankę stwierdzenia ich niezgodności zarówno z przepisem wymagającym regulacji ustawowej określonej dziedziny (np. ograniczeń w korzystaniu z konstytucyjnych wolności i praw, art. 31 ust. 3 zdanie 1 Konstytucji), jak z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą państwa prawnego (K 33/00, OTK ZU nr 7/2001, poz. 217).
Przepisy powyższego zarządzenia są więc niezgodne z zasadą państwa prawnego (art. 2 Konstytucji), zasadą poszanowania i ochrony godności człowieka (art. 30 Konstytucji), prawem do ochrony życia prywatnego (art. 47 Konstytucji), wolności komunikowania się (art. 49 Konstytucji) i z zasadą autonomii informacyjnej (art. 51 ust. 2 Konstytucji). Analizowane tu przepisy umożliwiają funkcjonariuszom Policji obserwowanie i rejestrowanie, przy użyciu środków technicznych, zdarzeń i dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom w miejscach publicznych. Daje to funkcjonariuszom nadmierną swobodę obserwacji i rejestracji ludzi w różnych miejscach, bowiem tylko od ich uznania, i to niekontrolowanego, zależeć będą zakres, przesłanki, procedura oraz wykorzystanie zarejestrowanych obrazów i dźwięków. Stanowi to drastyczną ingerencję w sferę wolności i praw jednostki. Nadto, brak mechanizmów umożliwiających sprawdzenie słuszności i konieczności zastosowania tych środków oraz wykorzystania materiałów zdobytych w ten sposób, stanowi o niezgodności z art. 47 i 49 Konstytucji. Uprawnienie przewidziane w zakwestionowanym przepisie prowokuje do obchodzenia prawa, bowiem funkcjonariusze Policji zamiast stosować rygorystyczną procedurę, choć też nie pozbawioną wad, gdyż tam tez nie przewidziano procedury przechowywania i niszczenia tych materiałów , określoną w art. 15 ust. 1 pkt 5a ustawy , wybiorą możliwość zbierania i wykorzystywania informacji o obywatelu, bez żadnej kontroli i ograniczeń wynikających z ustawy. Takie stanowienie prawa, nie sprzyja zaufaniu do państwa i prawa, bowiem nie stwarza gwarancji zapewniających skuteczną ochronę praw i wolności jednostki przed bezprawną ingerencją ze strony organów władzy publicznej (art. 2 Konstytucji).
Komendant Główny Policji w w/w zarządzeniu nie przewidział żadnych mechanizmów pozwalających na skontrolowanie, czy podjęcie takich czynności jest uzasadnione, a także nie określił sposobu wykorzystania informacji uzyskanych w toku podjętych czynności.
Dla porównania, ustawa z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) pozwala na obserwowanie i rejestrowanie przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń w miejscach publicznych, a w przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych podejmowanych na podstawie ustawy - także i dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom (art. 15 ust. 1 pkt 5a ustawy). Jednocześnie jednak zastrzega, że czynności te powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej naruszający dobra osobiste osoby, wobec której zostały podjęte. Na sposób prowadzenia tych czynności przysługuje zażalenie do właściwego miejscowo prokuratora, a szczegółowy tryb działań, o których mowa - powinna określić w drodze rozporządzenia Rada Ministrów (art. 15 ust. 6-8 ustawy o Policji). Te przepisy także są niekonstytucyjne, o czym mowa w przypisie nr 1.