stop propagandzie pisze:Jak widać internetowa cracovia od samego rana bardzo aktywna na internecie:))). Tylko idiota wziąłby tekst na poważnie nie podparty zupełnie niczym napisany przez waszego wafla pod spuszczanie się kolejnych wafli na waszym forum, bez pozdrowień.
Wisła Kraków - pierwszy KRAKOWSKI klub, założony przez POLAKÓW.
http://www3.uj.edu.pl/alma/alma/49/01/12.html Tak, tak, wszystko to zmyślona, "żydowska" propaganda :]
Ideał wychowania, zwany w starożytnej Grecji kalokagatią,
postulował harmonijne połączenie doskonałości duchowej i
cielesnej, czego efektem miało być wychowanie prawego i uczciwego
obywatela. Sport i nauka były elementami tego wychowania. Liczyło
się nie tylko zgłębianie wiedzy w zakresie filozofii, astronomii,
matematyki czy retoryki, ale także zapasy, rzut dyskiem czy biegi.
Elementy etosu kalokagatii przetrwały do naszych czasów, o czym
przekonuje wystawa w czytelni Archiwum Uniwersytetu
Jagiellońskiego (10 luty - 30 kwiecień 2003), ukazująca związki
pomiędzy Uniwersytetem a sekcją piłkarską klubu sportowego TS
„Wisła” Kraków.
Sekcja piłkarska TS Wisła Kraków, a zarazem cały klub, powstały
w 1906 roku, przy okazji turnieju piłkarskiego rozgrywanego na
Błoniach krakowskich. Drużyna c.k. Drugiej Wyższej Szkoły realnej1
- początkowo zwana od nazwiska kapitana „drużyną Szkolnikowskiego”2
, a od koloru koszulek „Niebieskimi”, wkrótce przyjęła nazwę
„Wisła”. Po przyłączeniu się „Czerwonych”, a później także drużyny
„Różowych”, we wrześniu 1907 r. powstaje Towarzystwo Sportowe
„Wisła” Kraków3.
Pomysł wystawy, który narodził się po trosze z pasji
kibicowskiej jej autora, po trosze miał na celu zamanifestowanie
związków łączących jeden z najstarszych polskich klubów z
najstarszym uniwersytetem w Polsce. Na wystawie zaprezentowano
dokumenty i zdjęcia dotyczące przebiegu studiów i pracy zawodowej
w uniwersytecie 16 piłkarzy Wisły Kraków z lat 1909-52.
Czternaście osób studiowało na uniwersytecie, jedna osoba była
studentem, a potem pracownikiem naukowym uczelni, a jeden piłkarz
był pracownikiem administracji uczelni (Władysław Kowalski).
Największym zainteresowaniem wśród studentów-piłkarzy cieszył
się Wydział Filozoficzny, gdzie studiowało sześciu zawodników
„Białej Gwiazdy”. Wśród nich znajdowali się jedni z pierwszych
członków klubu - Wilhelm Cepurski i
Jan Weyssenhoff - studenci
fizyki.
Jan Weyssenhoff to prawdziwie renesansowa postać, nie tylko
piłkarz: Wisły i Cracovii Kraków, Laudy i Wilii Wilno, hokeista i
tenisista w barwach AZS Wilno, ale także student dwóch
uniwersytetów: krakowskiego i zurychskiego, ale przede wszystkim
uczony. Po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim,
zdobył tytuł doktora filozofii w zakresie fizyki uniwersytetu w
Zurychu (1916 r.). Pracował jako asystent na UJ (1919-21),
profesor nadzwyczajny na Uniwersytecie im. Stefana Batorego w
Wilnie, a następnie od 1936 roku profesor zwyczajny Uniwersytetu
Jagiellońskiego. Po zakończeniu kariery sportowej prof.
Weyssenhoff nie zerwał związków ze sportem. Pracując naukowo,
udzielał się jako sędzia: na mistrzostwach Polski w Hokeju na
lodzie (1928) i jako działacz Polskiego Związku Piłki Nożnej. W
1919 roku został wiceprezesem Polskiego Związku Piłki Nożnej, w
1922 r. prezesem Wileńskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej, by w
1923 r., jako delegat na kongres FIFA w Genewie, świętować
przyjęcie Polski do tej organizacji4.
Studentem Wydziału Filozoficznego (biologii) był Mieczysław
Balcer - piłkarz, dwukrotny mistrz Polski i reprezentant kraju,
ale także lekkoatleta - zdobywca wielu medali mistrzostw Polski.
Balcer, czołowa postać Wisły okresu międzywojennego. Balcer
studiował w Uniwersytecie Jagiellońskim w roku akademickim
1925/26. Następnie przeniósł się na uniwersytet w Poznaniu, gdzie
ukończył Studium Wychowania Fizycznego. Mieszkając początkowo w
Kościanie, a następnie w Poznaniu, studiując, a potem pracując w
gimnazjum, Balcer co piątek spędzał noc w pociągu, dojeżdżając na
kolejne mecze Wisły w Krakowie lub do innych miastach Polski! Co
godne podkreślenia, był on podstawowym zawodnikiem krakowskiej
drużyny aż do 1935 roku. Podczas II wojny światowej uczestniczył w
konspiracyjnych rozgrywkach piłkarskich w barwach AKS (Amatorski
Klub Sportowy) Kraków. Po wojnie Mieczysław Balcer był jednym z
twórców i długoletnim pracownikiem naukowym AWF w Poznaniu
(kierownik katedry gier zespołowych w latach 1950-71)5.
Nietuzinkową postacią związaną z Uniwersytetem Jagiellońskim
był także Jan Reyman, brat legendarnego napastnika „Białej
Gwiazdy” Henryka, student chemii, który po ukończeniu studiów w
Krakowie doktoryzował się na Politechnice Lwowskiej. Grając w
drużynie Czarnych Lwów, był jednocześnie pracownikiem naukowym
Politechniki.
Trwale wpisał się w kroniki nie tylko Wiślackiego, ale i
polskiego futbolu Edward Madejski - student chemii UJ i Akademii
Górniczo-Hutniczej w Krakowie (inżynier chemik - dyplom 1954),
który w 1938 r. bronił bramki reprezentacji Polski, w pierwszym
występie drużyny na Mistrzostwach Świata, w przegranym 5-6 (1-3)
meczu z Brazylią. Podczas II wojny światowej, Edward Madejski
należał do grona organizatorów i uczestników konspiracyjnych
rozgrywek piłkarskich w barwach: AKS Kraków i Borku Kraków.
Aresztowany przez gestapo był przez kilka miesięcy więziony w celi
śmierci. Po wojnie dosięgła go ręka „socjalistycznej
sprawiedliwości” - w 1956 r. aresztowany i skazany „za
szpiegostwo”, przesiedział w komunistycznym więzieniu trzy lata6.
Zrehabilitowany po latach, co jednak nie wróciło mu ani zdrowia,
ani rodziny. Po wojnie Madejski był jednym z założycieli Hutnika
Kraków i Polonii Bytom. Podobnie jak Weysenhoff i Balcer, także
Madejski nie ograniczał się tylko do piłki nożnej: w barwach
Wawelu i Cracovii uprawiał także koszykówkę, piłkę ręczną i
siatkową.
Na Wydziale Lekarskim UJ studiowało czterech piłkarzy „Białej
Gwiazdy” - dwóch z nich zostało doktorami: Michał Brzycki -
uzyskał tytuł doktora medycyny, a Władysław Krupa doktora wszech
nauk lekarskich.
Wydział Prawa UJ ukończyło czterech piłkarzy Wisły. Najbardziej
znaną postacią był Adam Obrubański, początkowo student Wydziału
Filozoficznego, następnie Wydziału Prawa. Od wybuchu I wojny
światowej w 1914 roku aż do 1922 roku zawodowy wojskowy, następnie
dziennikarz krakowskiego „Ilustrowanego Kuryera Codziennego”,
doktor praw Uniwersytetu Jagiellońskiego (1932 r.). Po zakończeniu
kariery piłkarskiej był aktywnym działaczem sportowym (m.in.
kapitanem związkowym w 1924 r., działaczem PZPN i OZPN, a także
Wisły) i sędzią - jako pierwszy Polak był sędzią międzynarodowym.
Zamordowany w 1940 r. w Katyniu7.
Wśród eksponowanych na wystawie dokumentów do najciekawszych
można zaliczyć: indeksy Edwarda Madejskiego i Mieczysława Balcera
z wpisami wykładów, na które uczęszczali obydwaj sportowcy, kartę
egzaminacyjną Madejskiego, absolutorium Jana Reymana. Szczególnie
ciekawe są dokumenty dotyczące profesora Jana Weyssenhoffa:
życiorys, opinia, rota ślubowania profesorskiego i pismo
nominacyjne na profesora nadzwyczajnego8.
Wystawa dokumentująca przebieg studiów i pracy piłkarzy Wisły
Kraków na uniwersytecie pokazuje związki łączące te dwie
instytucje. To nie przypadek, że założyciele klubu Wisła Kraków
wywodzili się z grona uczniów, późniejszych studentów
Uniwersytetu. Realizowali w ten sposób nie tylko myśl Henryka
Jordana, profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego i pioniera
nowoczesnego wychowania fizycznego w Polsce, nawiązywali
równocześnie do wspomnianej koncepcji kalokagatii. Czynili zadość
słowom, że „w zdrowym ciele zdrowy duch”. Uprawianie sportu,
często na wysokim poziomie, łączyli z nauką - początkowo w
szkołach średnich, następnie na studiach. Balcer, Madejski,
Weyssenhoff to tylko przykłady kilku piłkarzy krakowskiej drużyny,
o których można powiedzieć: „piękni i dobrzy”. Nawiązaniem do
starożytnego ideału kalokagatii jest także order Kalos Kagathós,
przyznawany wspólnie przez Uniwersytet Jagielloński i redakcję
krakowskiego „Tempa” za sukcesy sportowców osiągane również poza
sportem.
