Kibice.net

rzutkarny pisze:Te inteligenty wy tam ligi pilnujta, żeby się piąty poziom rozgrywkowy nie okazał za wysokimi progami dla elyty. Dobrze, że się Misiu Listkiewicz ostatnio zaangażował to sędziowie pilnują Dumy Stolicy.
A jak to dla was za mały wysiłek intelektualny to się w sekcję koszykówki zaangażujcie bo kupienie awansu do 2 ligi i stękanie o hale na 5 tysięcy(przy średniej frekwencji 20 osób na aktualnej) to chyba nie za wiele jak na taką elyte.

miki4g pisze:

rzutkarny pisze:Te inteligenty wy tam ligi pilnujta, żeby się piąty poziom rozgrywkowy nie okazał za wysokimi progami dla elyty. Dobrze, że się Misiu Listkiewicz ostatnio zaangażował to sędziowie pilnują Dumy Stolicy.
A jak to dla was za mały wysiłek intelektualny to się w sekcję koszykówki zaangażujcie bo kupienie awansu do 2 ligi i stękanie o hale na 5 tysięcy(przy średniej frekwencji 20 osób na aktualnej) to chyba nie za wiele jak na taką elyte.

Kupienie 2 ligi koszykarskiej? Coś ci się pomyliło.
Kurde, szkoda jak ten temat rozwalicie, bo tylko tu można było spokojnie o Warszawie podyskutować.

nieznanym2 pisze:do rzut karny. nie ma co się spinać zza monitora bo wy też kupiliście dziką kartę ale napinka musi trwać... chyba że zaraz "jakiś" moderator wykasuje te wypociny.
http://www.kosz.sport24.pl/news/show/99 ... ika-karta

rzutkarny pisze:

nieznanym2 pisze:do rzut karny. nie ma co się spinać zza monitora bo wy też kupiliście dziką kartę ale napinka musi trwać... chyba że zaraz "jakiś" moderator wykasuje te wypociny.
http://www.kosz.sport24.pl/news/show/99 ... ika-karta

No ale my nie jesteśmy "elyta intelektualna", wy natomiast na taką się tu zaczęliście kreować. Chyba już was nikt nie prześladuje żaden Stalin czy ktoś, co?

Virtus Unita Fortior pisze:Nie zaglądać regularnie, a z nadajnika (24 h non-stop, praca na zmiany) znowu pójdzie zacięta płyta. Piszę tylko jako historyk, a nie jako kibic. Albo jako potencjalny kibic Warszawianki.

Poloniści mają tendencję do szukania heroizmu i płyną w rzewne kawałki. Niszczenie klubów szło po cichu. Drobne zaniechania, utrudnienia, ignorowanie potrzeb, serwilizm wobec silniejszych, ale nie sensacyjne scenariusze. A na Legii też nie zawsze byli tacy co w łeb strzelali patriotom. Na górze zdrajcy, niżej nie. Setki przyzwoitych ludzi znalazły tam metę.

Ale oczywiście to co robią legioniści to nowatorska wykładnia dziejów, sposoby narracji importowane chyba od właścicieli drużyny. Legioniści, jesteście największymi piłkarskimi beneficjentami komuny i możecie czarować rzeczywistość ile wlezie - tak będzie. Nie żaden Górnik i nie Widzew.

Podobno mało mistrzostw zdobyliście? Niby tak, ale dzięki 45 latom komuny zostaliście sportową wizytówką stolicy wyjątkowo scentralizowanego kraju. I po 89 zawsze się znajdzie sponsor, udziałowiec, media, układ polityczny (zresztą wy wszystkich oflankujecie, z każdym deal zrobicie ku obopólnej uciesze).

A wy mieliście jakiś sezon, że spadek groził... Mity.

Zabrze po 89 wróciło do roli prowincji i może najwyżej podskakiwać raz na kilka lat. Widzew to samo.

Próbujecie dowodzić Bóg wie czego, ale zmiana demograficzna w Warszawie za czasów komuny stworzyła kibicowanie Legii.

Podczas meczów Legii publiczność głośno manifestowała swoje uwielbienie dla piłkarzy Legii, którzy mogli liczyć na ciepłe przyjęcie i wsparcie z jej strony: „Bezpośrednio po pierwszym meczu wbiega na boisko T K. S., a za nim głośno oklaskiwana Legja.” – „Stadjon” mecz z TKS Toruń z 1927 roku, „Meczem z Pogonią zyskała sobie zawodników [Legia oczywiście - przyp. Snopek], a publiczność nie szczędzi jej faworów, co dawniej było monopolem jedynej Polonji.” – mecz z Pogonią Lwów z 1927 r. „Stadjon”. Podobnie jak teraz, wtedy zdarzały się sytuacje, że publiczność po zakończeniu meczu dziękowała piłkarzom za odniesione zwycięstwo w sposób bezpośredni: „Licznie zebrana publiczność zadowolona z pięknej gry i pięknej pogody oraz tanich wstępów opuściła boisko syta wrażeń. Zwycięscy zaś wśród oklasków i okrzyków uznania za obronę barw stolicy.” (mecz z 1FC Katowice z 1927 roku), „Publiczności do 4000. Po zawodach urządzono Legji owację. Ciszewskiego i Śliwę noszono na rękach” – po meczu z Pogonią Lwów z 1927 roku. Poza pochwałami otrzymywali również reprymendy. Na przegranym meczu z „Polonią” publiczność pod adresem Nawrota i Martyny wołała „przekupieni?” – wspomina Stanisław Mielech.

(...) W 1951 drużyna Dynamo Tbilisi odbyła podróż po Polsce, rozgrywając kilka propagandowych meczów w ramach umocnienia przyjaźni polsko-radzieckiej. Po Unii Chorzów (tak nazywał się wtedy Ruch) i Górniku Zabrze, przyszedł czas na mecz z CWKS. Zainteresowanie wydarzeniem było ogromne, w prasie pojawiła się informacja, dotycząca podziału biletów. Komitet organizacyjny meczu zdecydował, że aby zdobyć bilet należy złożyć pisemne zapotrzebowanie: zakłady pracy i instytucje centralne do branżowych związków zawodowych, koła sportowe i kluby do rad okręgowych swoich zrzeszeń sportowych, szkoły do wydziału oświaty i do DOSZ, wyższe uczelnie do AZS, wojsko do CWKS. Na samym meczu był nadkomplet publiczności, nie mogło zabraknąć przedstawicieli władzy państwowej i ambasadora ZSRR. Fakt ten wykorzystali przeciwnicy tego systemu, by zademonstrować swój sprzeciw. Właściwie tyle tylko na ten temat wiadomo, gdyż brakuje dziś konkretnych informacji o tym wydarzeniu, nie wspominając o materiałach „z epoki”. Przykładowo w prasie na ten temat nie znajdziemy ani słowa, co oczywiście dziwić nie może. Wspomniał o tym po krótce Andrzej Gowarzewski w legijnej encyklopedii FUJI (jedynie w tej uaktualnionej z 2006, czego zabrakło w pierwszym wydaniu) wskazując że o wydarzeniach tych można przeczytać w powieści Jerzego Putramenta „Pół Wieku” i „Polityce” z maja 1988, jednak jak sam pisze, typowa czerwona narracja została zachowana. Na szczęście dawno temu ktoś wrzucił na forum Legii notatkę MO, relacjonującą „chuligańskie wybryki” z tego spotkania:




(...) W latach 50-tych zwolennicy zaliczyli wyjazd na mecz decydujący o mistrzostwie w 1955 roku, a mianowicie do Sosnowca ze Stalą. W jubileuszowej księdze czytamy: „Zagorzali kibice Stali, a także i CWKS – z których wielu przybyło z Warszawy - spodziewali się wielkiej gry, stojącej na wysokim poziomie”, „Kibice sosnowieckiego zespołu wyczekiwali na decydującą o zwycięstwie bramkę swoich pupilów, podczas gdy kibice wojskowych z niepokojem spoglądali na wskazówki zegara, zbliżającej się dziwnie wolno do drugiej 45″.

Kibice Polonii jeździli na przełomie 40/50 na mecze po parę tysięcy.

Macie wiele relacji o bezwzględnej przewadze Polonii, nawet starzy piłkarze Legii to przyznawali, ale Foxx zawsze znajduje talmudyczną mądrość. Bo na zdjęciu, bo na meczu towarzyskim z drużyną zagraniczną, bo Polonia kolaborowała...

A nawet tam między zdaniami pada, że publikę na Legii robili wojskowi.

Potem miasto urosło parokrotnie i ch... kto na nowych osiedlach pytał czemu zdycha Polonia. Przyjechali za robotą, poszli na Deynę

i dziś ich dzieci wierzą, że to oni są "niezwyciężone miasto".

I napierają radośnie, że jest ich 20 na jednego czarnego. I modzą jakieś historyczne bełkoty o KSP jadąc z nazwą CWKS, która jest haniebna.

No ale my nie jesteśmy "elyta intelektualna", wy natomiast na taką się tu zaczęliście kreować. Chyba już was nikt nie prześladuje żaden Stalin czy ktoś, co?

... no i ORMO-wiec Romanowski na oprawie OK :) Tak, "Walter mówił" :)))

My gadamy tylko z Leśnym. Kombinuj, researche'uj i takie tam :)

A do polonistów jeszcze jedno pytanie. Wierzycie, że Piekarzewski to taki niepokalany bohater?

W historii Legii z tamtych lat można wyodrębnić następujące okresy:

- do listopada 1949, gdy powołany w kwietniu '45 I WKS Warszawa zaczął rozgrywać mecze przy Łazienkowskiej, by w czerwcu oficjalnie powrócić do nazwy WKS Legia Warszawa. Wśród organizatorów byli przedwojenni działacze, którzy jednak szybko "znikali" (szerszy opis działań władz komunistycznych wobec nich m.in. w: Andrzej Gowarzewski, Stefan Szczepłek, Legia Warszawa. 80 lat "Zielonych" - księga jubileuszowa, Katowice 1995)

- między listopadem '49, a początkiem lipca '57, gdy po stalinowskiej "reformie" systemu klubowego pozmieniano klubom nazwy i stworzono sieć resortową. W przypadku wojska był to klub centralny z filiami: CWKS Wrocław (późniejszy Śląsk) oraz CWKS Kraków (Wawel). W tamtym okresie kluby były praktycznie sportowymi agendami resortów. Zabawne są więc jakiekolwiek zarzuty ze strony kibiców klubów związanych w tamtym okresie np. z ministerstwem przemysłu ciężkiego, milicją, czy kolejnictwem. Każdy grał swoje. - '57 - '80. Po powrocie do tradycyjnej nazwy, komunistyczne praktyki w wersji light. No i dochodzimy do legendy klubów kolejowych i np. Górnika. Sytuacja każdego z nich była trochę inna. Sekcję piłkarską warszawskiej Polonii dotknęły dwa nieszczęścia naraz. Nieudolni działacze oraz uczynienie faworyta poznańskiego KW PZPR "centralnym" klubem gałęzi kolejowej doprowadziło do wieloletniej sportowej marginalizacji. O tym, że mogło być inaczej, świadczą wspaniałe sukcesy w lekkiej atletyce (Irena Szewińska), czy koszykówce. Sytuacja Górnika Zabrze była najbardziej czytelna. Gałąź przemysłu, która w epoce Gierka wygenerowała "arystokrację proletariatu" nie mogła być niedoinwestowana. I nie była - o czym świadczy liczba tytułów. W podobnych dyskusjach (nad tym, ile poszczególne kluby zawdzięczają komunie) zawsze proponuję prosty test. Porównanie ich wyników sportowych przed II wojną, po niej i po '89.

- '80 - '89. Władze PRL mają na głowie poważniejsze rzeczy, niż piłka nożna, czego następstwem jest początek postkomunizmu w tej dyscyplinie sportu (świetnie ukazanego w "Piłkarskim Pokerze")

Koczkodan pisze:Skoro nie CWKS Legia, to który klub najwięcej skorzystał w czasach PRLu ?
Jakie typy ?

Koczkodan pisze:Skoro nie CWKS Legia, to który klub najwięcej skorzystał w czasach PRLu ?
Jakie typy ?

Koczkodan pisze:Czyli wynika z tego, że Legia była w PRLu klubem dyskryminowanym.

war19 pisze: Ci, którzy wołają, że Polonii nie ma w Warszawie. Przed wami chciał tego ktoś już wcześniej, ale Polonia jest i będzie.

(...) w 1938 r. sekcja piłkarska Legii została rozwiązana - skoro Legia była przed wojną chociaż w niewielkim stopniu popularna w Warszawie, miała kibiców, dlaczego nikt nie protestował...

Po okresie świetności często nastają kryzysy, i to właśnie spotkało Legię w 1933 roku, który także przełożył się na trybuny, gdzie frekwencja na meczach Legii zaliczyła gwałtowny spadek (co nie oznacza że więcej wysokiej frekwencji na Legii nie stwierdzono, przykładowo mecz Ruchem rozegrany 10 maja 1936 roku obejrzało 6000 widzów). Tendencję spadkową zaliczyli także „zwolennicy”, o czym dowiadujemy się z artykułu z PS – „Legja zawiodła ponownie coraz to mniejszą garstkę swych zwolenników, przegrywając drugi zkolei mecz w Warszawie” (mecz z Wisłą z 1933 roku). Jak to często bywa w kryzysie zostają najwierniejsi, i tym co zostali faktycznie wierności odmówić nie można. W roku 1936 Legia spadła z ligi, a dnia 18 października rozegrała swój przedostatni mecz w najwyższej klasie rozgrywkowej, w relacji czytamy: „Nieliczna garstka najgorętszych zwolenników Legii, która przyszła oglądać beznadziejny dla wojskowych mecz ze Śląskiem [nie chodzi o ten wrocławski rzecz jasna : ) - przypis Snopek], dopingowała swojego pupila tak, jakby zwycięstwo dla Legii miało jakąś niezmierna wagę i gwarantowało przynajmniej pozostanie drużyny zielonych w Lidze.” Myślę że postawa naprawdę godna pochwały i to – biorąc pod uwagę tamte czasy – solidnej pochwały. Nie zabrakło ich także na ostatnim meczu, który został rozegrany 1 listopada z Wisłą Kraków. „PS” relacjonuje: „Ostatki ligowe w Warszawie zgromadziły na widowni stadionu W.P. jedynie ‚najwierniejszych’. Trybuna zapełniła się więc głośno dyskutującą młodzieżą, której nikt dzisiaj nie wypędzał z samowolnie okupowanych miejsc.” Jednak wbrew temu, co napisał dziennikarz nie wszyscy byli wiernymi zwolennikami, gdyż z dalszej części tekstu wynika, że pojawili się także ci „drudzy”: „Sympatie jej były podzielone. Gwizdano chwilami demonstrując przeciw rzekomej krzywdzie Legii, to znów aplauzowano spontanicznie bardziej udaną akcję krakowian.”. Po degradacji z ligi do klasy A (nie istniało coś takiego jak druga liga) Legia nie grała już na stadionie WP, na którym na stałe zadomowiły się Warszawianka i Polonia. Jednak jak się okazało, nawet mecze poza piłkarską elitą przyciągały widownię, w której nie wykluczone że znaleźli się tzw. „zwolennicy”: ).



[Widzowie obserwujący z pagórka mecz, który odbył się w 1937 roku gdzieś na Bielanach. Obie fotografie z Księgi Jubileuszowej wydanej na 50-lecie]

Ci, którzy wołają, że Polonii nie ma w Warszawie. Przed wami chciał tego ktoś już wcześniej, ale Polonia jest i będzie

Bazyliszek pisze:Na Legię chodzi się dla wyników, na Polonię chodzi się dla idei.

Bazyliszek pisze: czego smutnym zwieńczeniem jest degradacja do IV ligi,

http://img26.#.us/img26/1631/c553a6017e2046fc9153011.jpg

Bazyliszek pisze:Jak porównać liczby derbowe, nasze wizyty przy kanałku na początku lat 90. i w ostatnich latach, liczby zwiększyły się kilkukrotnie.. Legia powie, że to nic, kiedyś rechotali, że jak są derby to Polonii nigdzie nie widać, niedawno po derbach pisali w TMK że co to za duma stolicy która w 100 osób robi marsz przez miasto ..

Bazyliszek pisze:Tylko ci co się śmieją, niech powiedzą, ilu was by było gdybyście byli na naszym miejscu? To pytanie nie ma odpowiedzi, bo nigdy byście nie byli na naszym miejscu. Jesteście stadem, które poszło na łatwiznę..

Bazyliszek pisze: Jesteście za Legią, bo tak jest ŁATWIEJ.

Bazyliszek pisze: Łatwiej kibicować klubowi który co roku jest w czołówce ligi, gra w pucharach, to napędza liczby, łatwiej jechać na wyjazd w 1000 osób niż w 50, łatwiej być za klubem za którym jest większość..

Bazyliszek pisze: Zwróćcie uwagę, co się działo za Skorży, jak kopacze Legii cieniowali, przegrywali u siebie z Podbeskidziami i Bełchatowami, frekwencja na Legii spadła niemal o połowę.. Raptem po paru miesiącach kryzysu.. Co by było gdyby ten kryzys potrwał parę / paręnaście / parędziesiąt lat?? Łatwo się domyślić. Nie byłoby Was.

Bazyliszek pisze: Jesteście klasycznymi kibicami sukcesu, nie macie etosu ani historii na którą można się powołać i być z niej dumnym, a jeśli macie, to ona jest promilem w porównaniu z tym co później ją przykryło. Niewygodnych faktów po prostu nie uznajecie, jak chociażby tego, co pisze Robert Gawkowski.

Foxx napisał o proletariacko - żołnierskiej tradycji Legii.. Nic w tym złego. Tyle, że nie była to tradycja warszawska. Wspominany przez Ciebie proletariat ściągał po wojnie do Warszawy, podobnie było z żołnierzami którzy w czasie służby zasadniczej dostawali w koszarach przepustki na mecze za dobre sprawowanie.

Ja jednak w kwestii formalnej, chyba nie zawsze ganialiście się tak bardzo z Polonią

(...) nawet Zileliński pisał

Foxx pisze: A jeszcze niedawno dyskutowałeś jako kibic KSP :)

Foxx pisze: Widzisz, o tym czy ktoś pisze jako historyk świadczy krytyczna analiza źródeł, a nie deklaracja w internecie :)

O, markujemy "obiektywizm", by się uwiarygodnić i chwilę później walnąć :)

Foxx pisze:
Naprawdę? Bo tak twierdzisz? Ja wolę operować na faktach, a nie opiniach.

Foxx pisze: No to "historyku" kilka faktów.

Foxx pisze:
Uwielbiam takie momenty :))) Otóż wyobraź sobie "historyku", że byłem na meczu o utrzymanie w pierwszej lidze - Motor-Legia (0:3), 13.06.1992. Zajęliśmy ostatecznie 10 miejsce w tabeli (1991/92). Klub był wtedy w takim stanie, ze powszechne było przekonanie, że w przypadku spadku mógłby się długo nie podnieść.

Foxx pisze: Legia na trwałe się podniosła, gdy szefem ASPN został, przewijający się w temacie, Romanowski (1993). Jednym słowem, paradoks propagandy KSP SciFi polega na tym, że oba warszawskie kluby po upadku komuny zawdzięczają to samo temu samemu gościowi - byłemu ORMO-wcowi. Ale kibice tylko jednego z tych klubów umieścili go na oprawie :)

Foxx pisze: I to ma dowodzić, że za komuny kluby te nie pływały jak przysłowiowe "pączki w maśle"? :)

Foxx pisze: Podczas meczów Legii publiczność głośno manifestowała swoje uwielbienie dla piłkarzy Legii, .

Foxx pisze: W tle pełne trybuny.

Foxx pisze: (...) W 1951 drużyna Dynamo Tbilisi

Foxx pisze: (...) W latach 50-tych zwolennicy zaliczyli wyjazd na mecz decydujący o mistrzostwie w 1955 roku, a mianowicie do Sosnowca ze Stalą. W jubileuszowej księdze czytamy: „Zagorzali kibice Stali, a także i CWKS – z których wielu przybyło z Warszawy -

Foxx pisze:
Wojsko stworzyło Legię i ją odbudowało, choć bardzo szybko (1946) w związku z sowiecką okupacją pojawiła się czerwona czapa.

Foxx pisze: Każdy wybiera tradycję, jaką chce kultywować na trybunach (o ile ma na to wpływ). U nas, gdy była możliwość wyboru lub demonstracji światopoglądowej - były one konsekwentne.

Virtus Unita Fortior pisze:

Foxx pisze: A jeszcze niedawno dyskutowałeś jako kibic KSP :)

Tak? A kiedy niby?

Trudno nie zauważyć, że uwielbiasz personalne wycieczki, a sam twarzy nigdy nie pokazałeś.

Virtus Unita Fortior pisze: Trudno nie zauważyć, że uwielbiasz personalne wycieczki, a sam twarzy nigdy nie pokazałeś.

Foxx pisze:(...)

Exployted - pisałem już, że odwracanie w internecie chronologii wydarzeń oraz przyczyn i skutków miało by większy sens, gdybyście w tej samej sieci 10 lat temu otwarcie nie zadeklarowali woli stworzenia "drugiego jude gangu". Dzisiaj już "po jabłkach" :)

Bazyliszek pisze:Hehe, zaraz się dowiem że mi ktoś kanapki zabierał w szkole :) Nieźle, nieźle, forumowe wymiany zdań to największa perełka internetu. Nie tylko tego forum to dotyczy zresztą.
Foxx, jasne że historia nie jest czarno - biała. Komuna zeświniła nam kraj na pół wieku. Tylko jedną miarę trzeba to ogarnąć a nie jakieś gimnastyki uskuteczniać, że jak Legia miała dobrze przez całą komunę to trudno bo były takie czasy, a jak Polonia PRZEZ KILKA MIESIĘCY miała patronat milicyjny, to już j... Polonię, bo to milicyjny klub. Polonii przed wojną się kibicowało w Warszawie, taka była tendencja, że jakiś milicjant był kibicem Polonii to co, nasza wina? ;) Nie mam rozeznania komu kibicują dzisiejsi policjanci, bo nie mam kolegów w resorcie, ale myślę że ci interesujący się piłką wolą Legię. Jak każdy, kto interesuje się tylko piłką. Ja też gdybym interesował się tylko piłką, byłbym za Legią. Bo Legia ma mistrzostwo, co roku jest w czołówce ligi, gra w pucharach, mniejsza o to jak ale chociaż są wyjazdy po Europie a nie po mazowieckich pierdziszewach. I dlatego większość jest za Legią i basta. Cała reszta to dorabianie ideologii. Ktoś dobrze napisał, 90 procent ludzi nie wie kto to był generał Popławski czy jakiś inny czerwony rządzący Legią a jak wie to ma na to wy... bane. Światek kibicowski jest pełen frazesów o tym że kibicowanie to droga życia, religia, wierność barwom do końca itp. A jednocześnie najwięcej kibiców mają kluby z sukcesami, na które po prostu jest moda i kibicowanie im jest znacznie łatwiejsze i przyjemniejsze.
Legia nie miała za komuny aż tak kolorowo jak Górnik? To prawda. Hanysy za komuny były mocniejsze niż Warszawa, tym bardziej jak przypomnimy ile tej Warszawy w Warszawie zostało po 44 roku. To nie zmienia faktu, że miała dobrze. Dlatego proporcje się odwróciły, liczba kibiców Legii rosła, Polonii niestety nie. Trudno zresztą mieć pretensje o to do ludzi którzy wtedy wybierali Legię, jak tam grał np Brychczy czy Deyna a nie Polonię która balansowała między II a III ligą.
A w kręgach o których wspomina Foxx, proletariatu z peryferyjnych dzielnic czy wojska które z Marszałkiem przybyło do Warszawy, przedwojenna tradycja Polonii była czymś zupełnie obcym.

I jeszcze jedno ktoś pisał o chodzeniu na Polonię dla idei, tradycji itd. Dlaczego (skoro tradycja, idea i warszawskość pełną gębą jest ważna) przez kilka lat kibicowaliście Dyskobolii (podobnie jak w Poznaniu kbicują Amice ale przynajamniej nie pierdzielą farmzonów o tradycji etc)

Na przełomie '80/'90 część starych z obu ekip miała wspólne interesy, więc nie walczyli ze sobą. Z naszej strony robili to ówcześni 20-latkowie. Gdy zdaje się w 1991 w drugiej lidze Polonia grała z Olimpią Elbląg, główna grupa warszawsko-elbląska ganiała się z psami pod stadionem, ok. 30 starszych z kilkoma młodymi, w tym niżej podpisanym, siedziała na Głównej z 20 metrów od ówczesnego młyna KSP. Gdy ucieszyliśmy się po bramce dla Olimpii, siedzący obok widzowie pytali, dlaczego skoro też jesteśmy z Warszawy :) To była jedyna reakcja.

Jak sięgam pamięcią – z dawnych lat przypomina mi się tylko jeden Gość, który chodził oficjalnie po Warszawie w szalu Polonii z dumnie podniesioną głową. To była znajomość jeszcze z czasów licealnych. Nazywaliśmy go „Kolejarz”. Chłopaczyna był charakterny do bólu i mieszkał na jednym podwórku z moim koleżką, Legionistą - Wojakiem – prowadzącym się według sprawdzonych zasad szkoły gitowskiej. Kolejarz i Wojak – oficjalnie – zawsze mieli sobie coś do powiedzenia. Wojak zawsze dogryzał: - Szalik se upierz, bo ci się zielony już w czarny zamienił, he he –na co Kolejarz odpowiadał niezmiennie – To spróbuj go wziąć i mi wypierz, cwaniaczku...
Ale to były tylko takie szczypanki. W rzeczywistości Chłopaki mieli ze sobą dobrą sztamę – przypieczętowaną niezliczoną ilością wspólnych osiedlowych jazd z milicją – o co, mieszkając w dzielnicy znanej z filmu „Nie zaznasz spokoju” – nigdy nie było trudno.
Kolejarz chyba normalnie skończył naszą szkołę, a Wojaka wywalili za wielokrotną recydywke... Potem obaj jakoś zniknęli z horyzontu– a wieści na ten temat krążyły niewesołe.
Po kilku latach obu spotkałem na Łazienkowskiej. Kolejarz stał oczywiście bez barw. W przerwie meczu przybiliśmy piątki, Wojak powiedział coś do śmiechu i... już nigdy ich nie spotkałem.

Drugi Polonista, co nie dygał śmigać w ichniejszym pasiaczku- to (nazwijmy go) Bączek, który miał wątpliwą przyjemność ocierać się o nas przy okazji studiów na Uniwerku. Z tym nie dyganiem – to może nie do końca tak... Widać było, że afiszowanie się z Polonią wiele go kosztuje, ale... był twardy. Bączek był mały i gruby – i nawet nasz wydziałowy cherubinek Pietka nie miał by z nim problemów – zatem, żeby nie było, że „kalekie bijemy” – ograniczaliśmy się do okazjonalnego psychicznego terroru, po aktach którego – nasz czarnoludek przemykał korytarzami z oczami w podłodze.
Raz z Chłopakami – potężnie pochlaliśmy w szatni – i rosły nam tendencje agresywne. Popiel, Erde i ja – wbijamy się do kibla na odlewkę i tak: ja staję koło pisuaru i leję – obok sika włąśnie Bączek – a Chłopaki stoją za nim i komentują: -Patrz jaka menda. Co on ma na szyi, *****... Wstydu nie ma... –Erde, jak to jest – ja jestem z Koronki- a Polonii nienawidzę... – Cuda się zdarzają... – Erde na to z bestialskim uśmieszkiem – Chodź go utopimy w tej miseczce...
Spojrzałem na Bączka. Jakby mógł – wcisnąłby się do tej odlewaczki i prysnął kanalizacją... Powiedziałem coś głupiego – padła salwa śmiechu – i atmosferka przycichła.
Żal mi było tego koleżki po maksie... Jego czerwoną, przerażoną twarz mam przed oczami do dziś... To było naprawdę smutne i - mimo już niezłej alkoholowej palmy- nie sprawiało mi jakiejkolwiek satysfakcji.
Potem jakoś żadnych zaczepek nie pamiętam. Albo my daliśmy luza – albo on przestał chodzić w szaliku...

Te deklaracje Popiela o jego „antypolonii” – to nie była tylko czysta teoria. Pewnego późnojesiennego wieczoru zawieruszył się omotany naszym sza(L)iczkiem gdzieś w Gettcie.
Jako że to taka bardziej czarna okolica – podbija do niego trzech (inne źródło podaje dwóch) nieco młodszych, dziarsko się poruszających chłopaczków – i pyta o Legię. – Co *****, nie widać? Jasne że Legia! – z Popielem nie ma dyskusji... Na takie dictum – chłopaczkowie przygrypsili coś między sobą, padło hasło „Polonia” - i przeszli do ofensywy. Popiel niewzruszony – wypłacił jednemu z otwartej, wyciągnął „motylka” i po krótkim artystycznym pokazie otwierania noża – stanął z kosałą w łapie i najczystszą w Rzeczypospolitej Polskiej grypserą – spytał napastników czy wiedzą co czynią... Młodziaki oniemieli – Eee... to Ty swój jesteś... widzisz – kolega wyszedł z poprawczaka... chcemy się jakoś zabawić...
- Taaak? No to przybij małolat skruszke pod skrzydełko zgredzikowi – i będzie git! –rządzi będący w śiódmym niebie Kielcuch...
Pogadali jeszcze trochę i każdy poszedł w swoją stronę.
Lenarcik – taki gościu z Mazur – który był świadkiem całego zajścia – stał cały czas pod drzewem, gdzie poszedł się odpryskać – i bał się ruszyć lub dobyć pary z gęby...

30 kwietnia 1993

Tą datę zapamiętam do końca swych dni. Pojebany dzień był od początku – wszystko pod górę. Na koniec wieczorem – śmiertelnie się sciąłem ze swoją lalunią – zatem zamiast na chatę – trafiłem do Starzyka. Na stół od razy wjechała połówka – co nie spodobało się jego ówczesnej damulce, z którą miałem niebotyczną kosę. Skończyło się tak, że zrobiliśmy tą flaszeczkę – panienka wyłapała od Starzyka w chałape – i wylądowaliśmy obaj na Starówce.
Siedzimy w jednej z knajp na Rynku – idzie jakaś rozwrzeszczana grupka. Patrzę – w tej chałastrze oczywiście bryluje Popiel... Wołam go – ekipa podbija i po krótkim przetasowaniu Popiel wraz z Lenarcikiem zostają z nami. Chlamy, Starzyk zalicza zwałę i ewakuuje się wstecznie taryfą. Z **** wie kąd pojawia się przy nas jakiś żołnierz – i wykorzystując naszą pijacką łaskawość wkręca się do stolika na krzywy ryj. Lecą browarki i „postoliczna” – temat zszedł na klimaty kibicowskie. Żołnierzyk z przyjaciela staje się demonem – Legia?! To k**** w dupe jebane! Nienawidze!
– ***** –myślę- co za amok! Wstałem i z całej pary wyjebałem mu w ryj. Scenka była filmowa – bo koleś wysypał się z krzesłem, ale jego czapka od munduru znalazła się na stoliku. Dalej – to już Popiel wkleił mu trochę laczków – i trza się było zrywać- bo klimacik zaczął interesować kogo nie trzeba. Lenarcik zniknął w knajpie regulować rachunek – Popiel i ja – ze świeżo zdobytą wojskową czapkąnapruci jak wory - potoczyliśmy się uliczką w stronę pomnika Kilińskiego. Idziemy... – CeeeeeCeeeeeCeeeeeWuKaaa CeeeeeWuKaaaeeeS LEGIA!!! –leci ile w nas sił. Dochodzimy do tego pomnika: -Ej! Ciszej tam z tą Legią! – dochodzi jakoś zza winkla...
- A bo co, *****?!
- Bo Polonia tu pije...
- Taaak?! Dawaj Popiel! KaaaeS KaaaeSPeee- **** Polonia ole!
Co było dalej – znam bardziej z relacji niż z obrazów własnej świadomości...
Przede mną - nie wiem jak, jakby spadł z nieba – wyrasta wielki cień – i widzę tylko wielką pigułe... Bomba - błysk, zgrzyt szkła i.... cisza... Nic nie czuje, nie żyję... Otchłań... Po zawodach...
Popiel pada po krótkiej wymianie ciosów. Wszystko to widzi Lenarcik, który snuł się na swoje szczęście nieco dalej z tyłu.
Ktoś wali mnie z plaskaczy po facjacie... Otwieram oczy –Jezu... Co to było?!
- *****, Pawełek – ten co cię zdmuchnął – miał piąchę jak twój łeb. Myślałem, że cie zabił.
- Jak wypadłem?
- Buehehehhhh... nawet rączki nie uniosłeś! Zajebał cie jak słupa!
- Gdzie okulary?
- Nie ma ich, Pawełku... Zauszniki ci zostały na pamiątkę, cha cha cha...
Do śmiechu to akurat mi nie było. W blasku latarni mieniły się na bruku rozbite w pył szczątki moich szkiełek. Trochę niecharakternie – ale sam się prosiłem...
- *****, jak to możliwe do ***** – Popiel nie może rozkminić... – Rozjebaliśmy Manchester, a leje nas Polonia... ???
Ale mnie to gówno obchodziło... To ból całego łba, karku i pęknięte oko – stanowiło prawdziwy życiowy problem.
Po majowych świętach, z fioletwą do połowy mordą - poszedłem do lekarza... Okulistka, świetna skądinąd dupeńka, szczebiocze w niebogłosy – A kto tak pana urządził?!
Nie miałem lepszego pomysłu: – Obchodziliśmy Święto Trzeciego maja, proszę pani – i komuniści nas napadli ...
Musiałem jeszcze być w niezłym szoku – bo większego absurdu nie mogłem chyba wymyślić...

Następnego dnia zawitałem na Uniwerek. Przyciął mnie DD – i z cwaniackim mrugnięciem podsumował:
- Oczko pękło... he he… Co, Pawełek – jakaś akcja pijacka była?
- Była, była...

No jak nie – jak tak...